Een brief aan de partner van een vrouw met burn-out

IMG_1949Als sprookjes echt bestonden dan speelden wij de hoofdrol, we leerden elkaar kennen als twee dezelfde personen en een vat vol impulsieve en leuke activiteiten. Als er te lachen viel, waren wij er bij. Conflicten waren er zelden, als die er dan waren dan werden die uitgepraat met compromissen.

Nu ben ik op, mijn lichaam is op. Ik heb geen idee waar ik de energie vandaan dien te halen om met mensen te praten, ik vermijd conversaties. Het liefst van al ben ik alleen, rust in mijn hoofd en rust om me heen. En toch kan ik die rust niet vinden, steeds is er een stemmetje in mijn hoofd dat mij pusht om toch nog verder te gaan. Maar mijn lichaam is moe.

Wanneer ik ’s ochtends wakker word en in de spiegel kijk, herken ik mezelf niet meer. Ik zie er 20 jaar ouder uit en ik ben al mijn zelfvertrouwen kwijt. Ik heb het gevoel dat ik je tekort doe op elk gebied in onze relatie. Ik doe écht mijn best, maar ik voel zelf dat ik niet meer kan.

Sorry dat ik alles zo snel vergeet, dat je alles moet herhalen, in mijn hoofd is het steeds weer een nieuw verhaal. Ik ben bang, er is iets aan de hand met mijn hoofd en mijn lichaam en ik heb het niet in de hand.

’s Nachts maak ik je wakker, omdat ik angstaanvallen heb. Ik ben zo bang. Dank je om er voor mij te zijn en mij weer gerust te stellen. De angst blijft en ik ben bang van mezelf. Angst beheerst mijn leven, dat weet ik en het is sterker dan mezelf.

Ik ga nergens meer graag naartoe, ik ben moe en ik voel me slecht in mijn vel. Ik kan het bovendien ook niet opbrengen om met mensen te praten. Soms ga ik wel mee, dan pep ik mezelf op en zit ik soms huilend op het toilet.

Ik huil voor alles, het is sterker dan mezelf. Ik wil sterk zijn, maar het gaat echt niet.

Ons leven samen is niet meer wat het was, dat weet ik en ook dat maakt mij bang en verdrietig. Ik wil dezelfde versie terug van mezelf die ik ooit was. Ik weet alleen niet hoe.

Onze ruzies putten mij uit, ik heb de kracht niet om het vatten en al zeker niet om er tegenin te gaan. Het liefst van al wil ik slapen en binnen een jaar weer wakker worden.

Ik heb hulp nodig. Professionele hulp, maar ook de jouwe. Hulp in het huishouden, begrip en affectie. Ik heb zelf de kracht niet meer om een oplossing te zoeken voor dit probleem dat onze levens beheerst. Help mij… alsjeblieft…

Ik hou van jou met heel mijn hart. Nu is het moment waarop ik me alleen op mezelf kan focussen, het spijt me. Mijn laatste hoop zet ik op jou en je begrip.